Heinrich Hertz (1857–1894)
- Gegevens
- Gemaakt op donderdag 18 juni 2026 23:45
- Laatst bijgewerkt op zaterdag 27 juni 2026 17:40
- Gepubliceerd op donderdag 18 juni 2026 23:45
- Hits: 33
Heinrich Hertz (1857–1894), was een Duits natuurkundige die als eerste het fysieke bewijs leverde van de door James Clerk Maxwell in 1864 in voorspelde elektromagnetische golven.
Tussen 1885 en 1889, terwijl hij hoogleraar natuurkunde was aan de Polytechnische Universiteit van Karlsruhe, produceerde hij elektromagnetische golven in het laboratorium en mat hij hun lengte en snelheid. Hij toonde aan dat de aard van hun trillingen en hun gevoeligheid voor reflectie, breking en interferentie hetzelfde waren als die van licht- en hittegolven. Als gevolg daarvan stelde hij zonder enige twijfel vast dat licht en warmte elektromagnetische straling zijn. De elektromagnetische golven werden Hertzische en later radiogolven genoemd.
Tijdens experimenten met een paar Riess-spiralen (inductiespoelen), merkte hij op dat het ontladen van een Leyden-jar (een vroeg type condensator) in één spoel een vonk produceerde in een tweede spoel in de buurt. Deze observatie wekte Hertz' interesse in het ontwikkelen van een apparaat om Maxwells voorspellingen te testen.
Hertz bouwde een apparaat dat een dipoolantenne bevatte — een paar draden van één meter met een vonkspleet tussen de binnenste uiteinden. Hij gebruikte een Ruhmkorff-spoel om hoogspanningspulsen (ongeveer 30 kilovolt) over de antenne te genereren, wat elektromagnetische golven veroorzaakte. Om deze golven te detecteren gebruikte Hertz een resonante lusantenne met een micrometer-vonkgap. Zijn apparaat stelde hem in staat elektromagnetische golven te genereren, uit te zenden en te detecteren, waarmee hij het eerste empirische bewijs leverde voor Maxwells theorie. Overigens zonder te beseffen dat hij radiogolven had geproduceerd in het zeer hoge frequentiebereik.
Zoals wij nu weten behoren radiogolven tot het lichtspectrum.